Τελειώνει ότι αφήνουμε εμείς να τελειώσει. Γράφει η Ρούλα Παγιαλάκη

Κάθε φορά πίστευες ότι αυτή η νέα κατάσταση που ζουσες δεν θα τελείωνε ποτέ...Είτε ήταν μια νέα δουλειά, μια νέα φιλία  ή ακόμα και ένας νέος έρωτας.

Όμως στην πορεία διαπιστώνεις ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει. Δεν είναι όπως τα είχες φανταστεί, αυτή η φλόγα που αρχικά ένιωθες καταλαγιάζει και η ρουτίνα μοιάζει να κοντοζυγωνει. Μαζί της αχνοφαίνεται κάτι στο βάθος που γνωρίζεις. Και επειδή πλέον ξέρεις τι δεν θελεις, μπορείς να αναγνωρίσεις και τα σημάδια.


Μα πότε πραγματικά τελειώνει κάτι;  Μόνο όταν το αφήσουμε εμείς να τελειώσει. Όταν σταματάμε να προσπαθούμε. Όταν δεν βλέπουμε ανταπόκριση. Όταν υπάρχει επανάληψη χωρίς εξέλιξη ή όταν βλέπουμε ότι τελικά είχαμε υπερτιμήσει τα πράγματα . Όταν ο χρυσός που συλλεγαμε για  χρόνια ήταν μοναχά  ανθρακας.
Και η μαγεία;  Όλη η μαγεία φεύγει όταν θεωρήσουμε δεδομένη μια κατάσταση. Όταν νομίζουμε ότι τα πράγματα θα πάνε εκεί που θέλουμε για μας, χωρίς εμάς. Όταν οι λέξεις κρύβονται, τα λόγια είναι μισά ή δυσκολευονται να περιγράψουν την κατάσταση.


Μα γιατί αλλάζουμε συμπεριφορά; Γιατι πέφτουμε στην παγίδα της απραξίας και της απάθειας;  Δεν γνωρίζουμε ότι αυτό σκοτώνει;


Ναι το γνωρίζουμε και πολύ καλά μάλιστα. Το έχουμε όλοι βιώσει, το έχουμε δει να συμβαίνει γύρω μας και σίγουρα το έχουμε φανταστεί . Μήπως όμως είναι αυτό και το ζητούμενο μας; Να ξεπεράσουμε κάτι που δεν έχει πια κάτι να μας δώσει. Να βγούμε σταδιακά από κάτι που μας έχει κουράσει και φθείρει, ή απλά έχουμε επαναπαυτεί  και παθητικά απολαβανουμε.


Για να μείνεις κάπου και να το κρατήσεις ζωντανό θέλει δουλειά, θέλει φαντασία ,θέλει επινοητικότητα.


Αν πρόκειται για δουλειά θέλει να είσαι ακούραστος και αεικίνητος.
Αν πρόκειται για φιλία, θέλει πίστη και αφοσίωση.
Αν πρόκειται για έρωτα τα θέλει όλα...
Αλλιώς ρίξτε την μπίλια στην ρουλέτα και αφήστε την να πάρει πολλές στροφές.

Αφηστε καποιο σχολιο