Η Αγάπη δε γεννιέται με επισκληρίδιο! Γράφει η Ρούλα Παγιαλάκη

Μ αγαπας; Σ αγαπώ! !!

Ο έρωτας που γίνεται αγαπη. Η αγάπη πάνω απ όλα! Τι νιώθεις για μένα;  Σ αγαπώ! !!

Λέξεις, σκέψεις, φόβοι, συναισθήματα, αλήθειες όλα ψάχνουν εκτόνωση για να μην ξεχειλίσουν μέσα μας. Όλα θέλουν να πάρουν απαντήσεις και εμείς να νιώσουμε ασφαλείς, ήρεμοι, επιθυμητοι. Θέλουμε να κουρνιαξουμε σε μια αγκαλιά όσο δυνατοί ή ευάλωτοι και αν είμαστε. Να νιώσουμε ότι ανήκουμε κάπου. Ότι είμαστε στην σκέψη ενός άλλου ανθρώπου και πόσο μάλλον στην καρδιά του.

 Και η αγάπη; Υπάρχει κάτι καλύτερο από την αγάπη; Κάτι πιο δυνατό; Και πως έρχεται η αγάπη ; Τι μας οδηγεί στο να αγαπήσουμε έναν άλλον άνθρωπο;  Ποτε είμαστε έτοιμοι να  παραδεχτούμε ότι έχουμε αγαπήσει ή ακόμα το ποιο δύσκολο, πότε είμαστε έτοιμοι να το εκφράσουμε;

Ένα είναι το σίγουρο. Η αγάπη δεν γεννιέται με επισκληρίδιο!!

Η αγαπη απαιτεί, διεκδικεί, παλεύει. Για να γεννηθεί πρέπει να το αξίζει. Δεν έρχεται έτσι στο φως του ήλιου. Δεν χαρίζεται, δεν ξεφυτρώνει από το πουθενά και για να ωριμάσει θέλει σίγουρα το χρόνο της. Όπως ένα μωρό στην κοιλιά της μητέρας του. Έχει ανάγκη να τραφεί, να πάρει το οξυγόνο του, αλλά και να εισπράξει αποδοχή, ασφάλεια και επιθυμία. Να νιώσει από νωρίς την θαλπωρή  και την ζεστασιά. Να ακούει όμορφους ήχους και να αντιλαμβάνεται το χάδι ακόμα και έμμεσα. Έχει ανάγκη από ελευθερία κινήσεων για την ομαλή ανάπτυξη του. Και σίγουρα θέλει  το χρόνο του. Έτσι και η αγάπη θέλει χρόνο, προσήλωση και υπομονή. Η αγάπη κερδίζεται, δεν χαρίζεται ως φυσικό επακόλουθο μιας σχέσης. 

 Οταν έρθει η ώρα της γέννησης... Πώς μπορεί ένα τόσο μεγάλο συναίσθημα να έρθει αθόρυβα; Όχι αυτό δε γίνεται! Δεν θα συμβαδίζει με το μεγαλείο της. Το να αγαπας πολλές φορές σημαίνει βάζεις πίσω το εγώ και τον εγωισμό σου. Τις ανάγκες και τα θέλω σου. Υπερπηδάς τα εμπόδια που σου βάζει ο ίδιος σου ο εαυτός και αν είναι πολύ ψηλά, μπορεί να βρεθείς και ξαπλωμένος ανάσκελα. Γι αυτό  όταν η αγάπη έρχεται δεν μπορεί να έρθει αθόρυβα.  Ολο σου το είναι θα ανατραπεί, θα ακροβατήσει σε λεπτά σχοινιά, χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Και αυτό το ξέρεις από την αρχή. Καρτερεις όμως εκείνη την γαλήνη που σου προσφέρει στην καρδιά εκείνο το φως που διαχέει μέσα σου.  Είναι εκείνο το γλυκό συναίσθημα που θέλεις να σε πλημμυρίσει. 

Άστην λοιπόν να γεννηθεί μέσα σου, αφού πρώτα την συλλάβεις, την κανακέψεις ,την ταϊσεις και την χαϊδέψεις. Και όταν έρθει η ώρα να γεννηθεί;  Μην ζητήσεις επισκληριδιο,  για να την αισθανθείς σε όλο της το μεγαλείο! !

Αφηστε καποιο σχολιο