Όταν δεν κλείνεις την πόρτα καλά. ...τρίζει. Γράφει η Ρούλα Παγιαλάκη

Να τις κλείνετε καλά τις πόρτες πίσω σας. Να μην τις αφήνετε μισάνοιχτες, λίγο γερμένες, γιατί τρίζουν.

Τρίζουν από τον αέρα, τρίζουν γιατί μπαινοβγαινουν άνθρωποι, τρίζουν γιατί οι μεντεσέδες σκούριασαν, τρίζουν γιατι κάνεις δεν βρέθηκε να τις λαδώσει.


Να την κλείνετε την πόρτα πίσω σας. Και να την κλείνετε με θόρυβο. Μην σκεφτείτε τον κρότο, τη φόρα, μην ξυπνήσετε κανέναν ή ακόμα μην τρομάξετε εσείς οι ίδιοι. Γιατί το τελευταίο είναι που δυσκολεύει όλους μας πιο πολύ. Μην τρομάξουμε οι ίδιοι που θα μείνουμε μόνοι στο δωμάτιο. Στο δωμάτιο μας. Εεεεε και; Τι αξία έχει να είσαι στο ίδιο δωμάτιο με κάποιον που στην ουσία δεν ήταν ποτέ μαζι σου, με κάποιον που μπονωβγαίνει γενικότερα. 

Μας μεγάλωσαν έτσι. "Μην κλείνεις την πόρτα " μας έλεγαν από το σχολείο. Μην κλείνεις την πόρτα στην καλή γνωριμία, στον άνθρωπο με εξουσια, σε αυτόν που ακολουθείται απο οπαδούς, σε αυτον που επηρεάζει γνώμες.


Εγώ λοιπόν τις πόρτες μου τις φαντάζομαι κλειστές. Τις θέλω κλειστές. Θέλω να μένουν απ έξω όσοι δεν καταλαβαίνουν, όσοι δεν εκτιμούν, όσοι επαναλαμβανονται. Εγώ τις πόρτες μου τις κλείνω με θόρυβο, τις βροντώ για να είμαι σίγουρη πως δεν θα ξανανοίξουν. Ότι ο κρότος που θα κάνουν θα ακουστεί παντού και θα λειτουργήσει ως ξεκάθαρη απάντηση. Εγώ διαλέγω να ανοίγω τα παράθυρα μου στον ήλιο, να πλυμμυρίζει το δωμάτιο ζωή, φως και γέλιο. Να τυφλωνομαι από τις ακτίνες του και να φορώ σκούρα γυαλιά προκειμένου να μπορώ να βλέπω. Να αφήνω τον καθαρό αέρα να κυριαρχήσει και όταν φυσάει να μην έχει τίποτα να παρασύρει.
Και άσε το delivery να κτυπά το κουδούνι, εμείς δεν παραγγειλαμε σήμερα πίτσα!

Ρούλα Παγιαλάκη

Με καταγωγή από Χανιά, γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Επέλεξα να κατοικώ πλέον στην ιδιαίτερη Πατρίδα μου και επιδιώκω μόνο φως να μπαίνει στη ζωή μου. Κάθε κείμενο είναι παράθυρο στον κόσμο. Στο δικό μου επιλέγω να έχει λιακάδα!

Αφηστε καποιο σχολιο