Πάντα κάτι θα του λείπει! Γράφει η Ρούλα Παγιαλάκη

Διασταυρώθηκαν τυχαία στον δρόμο στρίβοντας σ ένα στενό κάπου στο κέντρο της πόλης. Πρόλαβε την άρπαξε από το χέρι ,την τράβηξε προς το μέρος του, σχεδόν βίαια και τα λόγια βγήκαν αυθόρμητα από το στόμα του.
"Μου λείπεις".
"Μου λείπεις πολύ".

       Πάντα κάτι του έλειπε. Στα ντουλάπια, στα συρτάρια, στο ψυγείο. Άνοιγε τα ντουλάπια της κουζίνας με μανία και το μάτι του σκάναρε με μιας τι λείπει από μέσα   Ακόμα και την προηγούμενη να είχε πάει για ψώνια, αυτός πάλι θεωρούσε ότι κάτι είχε ξεχάσει να αγοράσει.

 Στα συρτάρια του κομοδίνου του πάντα θα του έλειπε ένα ζευγάρι κάλτσες ή τα μανικετόκουμπά  του. Το ίδιο και στα συρτάρια του γραφείου. Ένας φάκελος θα ήταν μονίμως μπερδεμένος, τα στυλό εξαφανισμένα, ένα πολύτιμο έγγραφο ίσως κάπου μπλεγμένο. Άδικα τα είχε όλα σε τάξη, άδικα ήταν όλα με μαεστρία στοιχισμένα. Ακόμα και ανάμεσα στα ατσαλάκωτα και κρεμασμένα ανά χρώμα και εποχή πουκάμισα του, την ώρα που ντύνονταν για την βραδινή του έξοδο, θα έλειπε από την "παράταξη" εκείνο που είχε σκεφτεί να φορέσει.


Η βιβλιοθήκη του γεμάτη βιβλία, τα ράφια να ξεχειλίζουν…Όμως και από εκεί πάντα θα έλειπε η τελευταία έκδοση ενός μυθιστορήματος, ή ένας συλλεκτικός τόμος. Το αυτοκίνητο του πλήρως εφοδιασμένο με όλα τα αξεσουάρ που θα μπορούσαν να φιλοξενηθούν πάνω σε τέσσερις τροχούς, όλο  και κάτι παραπάνω θα μπορούσε να το κάνει σίγουρα πολύ ενδιαφέρον.


Οι γονείς του πάντα έλειπαν όταν τους είχε πραγματικά ανάγκη. Από τις σχολικές εορτές, από όταν ήταν άρρωστος και χρειάζονταν κάποιον στο προσκεφάλι του τα βράδια,  μέχρι την ημέρα της αποφοίτησης του και την πρώτη του ερωτική απογοήτευση.
Οι φίλοι του μια υπόθεση μπερδεμένη.   Πολύς κόσμος γύρω του αλλά κανένας ουσιαστικά. Λες και ένα μαγικό ραβδάκι τους χτυπούσε στον ώμο και η κακιά μάγισσα τους έκανε όλους αόρατους στα δύσκολα.
Κάπως έτσι κυλούσαν οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια. Όλο και όλα να λείπουν από την ζωή του, μια ανεξήγητη αίσθηση ματαιότητας και απαισιοδοξίας.


Ξαφνικό ήταν όταν μπήκε στην ζωή του Εκείνη.
Δεν την περίμενε, ξαφνιάστηκε και θέλησε να απαξιώσει ότι όμορφο έβλεπε στον χαρακτήρα και στην εμφάνισή της. Ήταν ένας τρόπος να μην δεθεί μαζί της, να μην την ερωτευτεί. Οι νόμοι όμως της φύσης και της φυσικής είναι πιο δυνατοί.

Γρήγορα συνειδητοποίησε ότι ένα τέτοιο πλάσμα, μια τέτοια γυναίκα δεν μπορείς να την αφήσεις να φύγει.
Επιτέλους τώρα δεν του έλειπε τίποτα. Σιγά σιγά του φάνηκαν όλα πιο γεμάτα όλα πιο πλήρη. Τα ντουλάπια ,τα συρτάρια, το ψυγείο. Ακόμα και το νερό μέσα στα μπουκάλια λες και γέμιζε μόνο του....


Τίποτα δεν κρατάει  όμως για πάντα.
Ιδίως όταν εμείς οι ίδιοι έχουμε  υποβάλλει τον εαυτό μας σε ένα πιστεύω ,σε μία πεποίθηση. ..
Έτσι μετά από κάποιους μήνες κατάλαβε ότι αυτό που του έλειπε αυτή την φορά ήταν. ..η ελευθερία του!!!!


Εκείνη το αντιλήφθηκε γρήγορα, έφυγε σεβόμενη την επιθυμία του χωρίς να ζητήσει εξηγήσεις, χωρίς μάταια γιατί,; απλά έφυγε.
Η ρουτίνα και η καθημερινότητα του δεν άργησαν να γυρίσουν, μαζί τους  αυτή την φορά ήρθαν και οι τύψεις και οι αμφιβολίες.


Γιατί ο ίδιος κατέστρεψε ότι πιο όμορφο είχε έρθει ποτέ στην ζωή του;
Γιατί τυφλωμένος από τον ψυχαναγκασμό ,του έβαλε στον βωμό της θυσίας  τον έρωτα του;


Η απάντηση απλή. Δεν άξιζε να είναι ευτυχισμένος . Δεν ήταν δυνατό να αισθάνεται πλήρης,  ήρεμος και γαλήνιος.
Έτσι από τότε όταν πηγαίνει στα μέρη που συνήθιζαν να πηγαίνουν μαζί και η ματιά του εντοπίζει κάποια με την δική της μορφή, σαν υπνωτισμένος την πιάνει από το χέρι και της φωνάζει :"Μου λείπεις "
Ότι θα έλεγε σε Εκείνη! !!

Ρούλα Παγιαλάκη

Με καταγωγή από Χανιά, γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Επέλεξα να κατοικώ πλέον στην ιδιαίτερη Πατρίδα μου και επιδιώκω μόνο φως να μπαίνει στη ζωή μου. Κάθε κείμενο είναι παράθυρο στον κόσμο. Στο δικό μου επιλέγω να έχει λιακάδα!

Αφηστε καποιο σχολιο