Μαύρα μου μάτια...Από τη Ρούλα Παγιαλάκη

Η Μαρία μου άφηνε σχεδόν πάντα την εντύπωση ότι κάτι κρύβει . Χωρίς βέβαια  να μπορώ να πω ποτέ με σιγουριά, τι ήταν ακριβώς αυτό. Ίσως ο τρόπος που διορθωνε τον γιακά στην μπλούζα της όταν μίλουσε και ερχόταν σε αμηχανία. Ίσως η έλλειψη αυτόπεποίθησης  όταν κοιτάζονταν στον καθρέπτη και πότε δεν έβρισκε κάτι όμορφο πάνω της... Ίσως και να ήταν το βλέμμα της που μερικές φορές έμοιαζε βαρκούλα σε πελαγος χωρίς σκοπό και χωρίς πιθανότητα για αγκυροβόλι.


Είχα προσπαθήσει με τον τρόπο μου να μαντέψω, να φανταστώ, να κάνω εικασίες. Μπερδευόμουν όμως κάθε φορά και τα σενάρια επιστήμονικης φαντασίας δεν είναι κάτι που μου ταιριάζουν. Στην τελευταία μας συνάντηση για καφέ δεν άργησαν να μου δωθούν ξεκάθαρα, πολλές απαντήσεις. Εμφανίστηκε φορώντας μαύρα μεγάλα γυαλιά ηλίου, ένα λευκό πουκάμισο με μακριά μανίκια και στο λαιμό της δεμένο επιδέξια, ηταν ένα ασπρόμαυρο φουλάρι.
Κάθησε απέναντι μου στο τραπέζι χωρίς να με καλησπερίσει, βγάζει τα γυαλιά και με κοιτάζει κατάματα. Το βλέμμα μου σταματάει στο πρησμένο της μάτι που έχει μακιγιαρει επιδέξια . Και πιο κάτω, ναι εκεί που σταματάει το κατακόκκινο κραγιόν της, άλλη μια μελανιά μοιάζει να αποκαλύπτεται.


Δεν χρειάστηκα εξηγήσεις ούτε ρωτήσα το πως, το γιατί, το πότε. Όλα αυτά δεν έχουν σημασία άλλωστε. Αυτό που μου ήρθε στο μυαλό ήταν ότι προχθές ήταν η Παγκόσμια ημέρα κατά της κακοποίησης των γυναικών. Και αυτό με εξόργισε ακόμα πιο πολύ.


Όχι γι αυτόν τον θρασύδειλο που τώρα κάθεται αμέριμνος στον καναπέ του και βλέπει τηλεόραση σαν να μην συμβαίνει κάτι. Ούτε γι αυτόν τον κομπλεξικό, που για να σωθεί από τα κόμπλεξ και τις ανασφάλειες του σηκώνει χέρι σε μία γυναίκα. Ούτε για τον άλλον τον τιποτένιο που θεωρεί ότι η μυϊκή δύναμη είναι μέσον επιβολής. Για τον λίγο, τον ανύπαρκτο, τον ξεφτίλα!!


Με εξόργισε η φίλη μου που τόσο καιρό σωπαίνει.
Με εξόργισε η φίλη μου που τόσο καιρό ανέχεται. Που τόσο καιρό δικαιολογεί, καλύπτει ,υπομένει. Που δεν ζητάει βοήθεια, που δεν φεύγει, που δεν αντιδρά, που έχει υποταχθεί.
Που δεν βγαίνει να το φωνάξει σε όλους τους δρόμους και στις πλατείες. Που καλύπτει με μακιγιάζ τις πληγές στο σώμα της. Και οι πληγές στην ψυχή της; Εκεί τι μακιγιάζ θα τους βάλει;


Που έχει χάσει τον αυτόσεβασμό και την αυτοεκτίμηση της, που το θεωρεί φυσιολογικό και ότι της αξίζει.
Η φίλη μου με εξόργισε που ξεπουλά τη ζωή της όσο όσο, για ένα ανασφαλές, κενό, σ αγαπώ! !
Πόσες Μαρίες άραγε κυκλοφορούν ανάμεσά μας;
Πόσα μακρυά μανίκια κρύβουν μελανιές στα χέρια;
Πόσα φουλάρια κρύβουν μώλωπες στους λαιμους γυναίκων;
Και πόσα make up καλύπτουν μελανιές σε πρόσωπα;
Αδυναμία δεν είναι να δέχεσαι κακοποίηση και σωματικη βία. Αδυναμία είναι να το κρατάς κρυφό και να μην ζητάς βοήθεια.

Αφηστε καποιο σχολιο